تبلیغات
به سوی ظهور - واجبات ومحرمات در شرع اسلام(2)
 
 
 
واجبات ومحرمات در شرع اسلام(2)

شرح در ادامه مطلب....
فصل دوم : مسایل عبادات ، نماز، زكات ، خمس ، روزه ، حج ، امر و نهى ، كفارات و مقدمات آنها
51 - واجب است بر كسى كه محدث یعنى بى طهارت است ، تحصیل طهارت و وضو براى چهار عمل زیر:
1) نماز، 2) طواف واجب ، 3) تماس با خط قرآن مجید، 4) نماز زن مستحاضه ، روزى پنج بار براى پنج نماز روزانه ، خواه غسل هم واجب باشد یا نه .
52 - واجب است بر جنب ، انجام غسل جنابت براى بجا آوردن شش ‍ عمل زیر:
1) نماز 2) طواف خانه خدا 3) تماس با خط قرآن كریم ، 4) خواندن آیات سجده 5) توقف در مساجد 6) عبور از مسجدالحرام و مسجدالنبى
53 - واجب است شستن مخرج بول با آب ؛ و پاك كردن مخرج غائط با آب سه قطعه تمیز كننده ، براى اقامه نماز و طواف واجب .
54 - واجب است غسل حیض بر زنى كه از حیض پاك شده باشد، براى انجام دادن شش عمل گذشته .
55 - واجب است غسل نفاس بر زنى كه بچه زاییده و خون نفاس دیده براى انجام شش عمل مذكور.
56 - واجب است غسل استحاضه بر زنى كه خون غیر حیض و نفاس دیده براى انجام اعمال گذشته .
57 - واجب است غسل مس میت بر كسى كه دست یا اعضاء بدن او به میت انسان خورده ، به شرط آنكه بعد از سرد شدن و قبل از غسل هاى سه گانه او باشد و در غیر این صورت غسل ندارد و قطعه هاى استخوان دار بدن انسان هم حكم تمام بدن را دارد.
58 - واجب است تیمم بدل از وضو و تیمم بدل از غسل ، براى هر عمل مشروط به وضو و غسل در صورت عدم تمكن از وضو و غسل .
59 - واجب كفایى است رو به قبله كردن هر مسلمان در حال احتضار، مرد باشد یا زن ، بزرگ باشد یا كودك ، حتى بچه ولدالزناى مسلمین ، و رو به قبله كردن یعنى به پشت خوابانیدن به نحوى كه پاها رو به قبله باشد، و این مساءله مورد اختلاف است .
60 - واجب كفایى است بر هر مكلفى كه آگاهى از مرگ مسلمانى پیدا كند، ابتدا پاك كردن نجاست بدن او و سپس غسل دادن او به سه غسل ، اول با آب سدر یعنى آبى كه اندكى سدر در آن مخلوط باشد، دوم با آب كافور، و سوم با آب خالص .
62 - واجب است كفن كردن هر مسلمان ، با سه پارچه پاك و حلال : اول لنگ ، دوم پیراهن و سوم سرتاسرى . سه امر فوق یعنى غسل و حنوط و كفن از شهید در معركه جنگ ساقط است .
63 - واجب است خواند نماز میت بر مرده هر مسلمانى كه سنش از شش ‍ سال بالاتر باشد، هر چند زنازاده مسلمان باشد، و وقت آن پس از غسل و كفن و حنوط است .
64 - واجب است دفن كردن هر میت مسلمان در زیر خاك ، به طرف قبله . بدین طریق كه بر پهلوى راست بخوابانند و رویش را به طرف قبله قرار دهند، و انجام امور پنج گانه فوق : غسل ، حنوط، نماز، دفن ، بر همه واجب كفایى و حرام است انجام دادن امور فوق درباره كافر و دفن كردن وى در قبرستان مسلمین .
65 - واجب است اجازه گرفتن از اولیاى میت در تجهیزات پنج گانه ، و در صورت نبودن ولى شرعى ، این كار بدون قید و شرط بر همه مردم واجب كفایى است . منظور از اولیاء، وارثان میتند مانند پدر و پسر و برادر و شوهر بر حسب طبقه بندى مخصوص این مساءله .
66 - واجب است شكافتن قبر مؤ منى كه در مكان غصبى ، یا با كفن حرام و یا بدون یكى از غسل ها و یا حنوط یا كفن دفن شده باشد، یا در قبرستان كفار و یا در محل هتك حرمت یا در غیر محل وصیت دفن شده باشد، در همه این صورت ها واجب است نبش كنند و نواقص را تكمیل كنند و در محل مناسب دفن نمایند.
67 - واجب است نیت و قصد قربت در همه عبادات . بدین معنى كه باید یگانه محرك انسان به سوى عمل عبادى ، قصد خدا باشد نه غیر خدا ولو ضمنا و تبعا. و در حصول قصد قربت تحقق یكى از امور زیر كافى است ، گرچه مراتبشان مختلف است :
1) بجا آوردن عمل براى امتثال امر خداوند.
2) براى قربت معنوى و روحى به خدا.
3) براى اینكه خداوند شایسته عبادت ، و سزاوار پرستش است .
4) براى شكرانه نعمت هاى او.
5) براى محبت و دوستى او.
6) براى درك مصالحى كه در نفس عمل است .
7) براى استحقاق بهشت در آخرت .
8)براى نجات از جهنم در آخرت .
9) براى جلب نعم دنیوى خداوند.
10) براى فرار از مصیبت هاى دنیوى .
افضل از همه ، پنج و سپس سوم است ؛ و كمتر از همه قصد اخیر است .
68 - واجب مؤ كد است بجا آوردن نمازهاى روزانه ، صبح ، ظهر، عصر، مغرب و عشاء در اوقات خود، با شرایط معین . و حرام است ترك هر یك از نمازهاى مزبور و همچنین تاءخیر انداختن آنها كه موجب قضا شود.
69 - واجب مؤ كد است بر ولى امر مسلمین یا امام جمعه منصوب از طرف او، اقامه نماز جمعه و ندا و دعوت مردم به آن ، در صورت فراهم آمدن شرایط. وجوب بین نماز جمعه و نماز ظهر تخییرى است .
70 - واجب است حضور در نماز جمعه به مجرد شنیدن ندا و دعوت ، با اجتماع شرایط؛ و این وجوب ، وجوب تخییرى است ، یعنى مكلف مخیر است بین جمعه دو ركعتى ، و ظهر چهار ركعتى ، لكن جمعه افضل است . و در مساله اختلاف است .
71 - واجب است خواندن نماز خوف ؛ یعنى نمازى كه در جبهه جنگ ، در ساعات ترس از حمله دشمن انجام مى گیرد و دشمن در خلاف جهت قبله است ، و این نماز در چهار ركعتى ها در صورتى كه با جماعت خوانده شود شكسته است ، گرچه رزمندگان مسافر نباشند. نماز خوف بدین صورت است كه : مثلا امام شروع به نماز ظهر مى كند، عده اى از رزمندگان ركعت اول ظهرشان را با ركعت اول امام خوانده و ركعت دوم را خود مى خوانند و به جبهه مى روند تا عده دیگر بیایند و ركعت اول ظهرشان را با ركعت دوم امام بخوانند و باقى را تنها خوانده تمام كنند.
72 - واجب است خواند نماز مطارده ؛ یعنى نماز در شدت حمله دشمن در جبه جنگ ، كه توان ایستادن نباشد. در این نماز پس از تكبیر، هر اندازه از اجزاء و شرایط ممكن باشد گرچه به نحو اشاره چشم و ابرو براى ركوع و سجود، همان مقدار واجب و كافى است ، و شرطیت استقرار و قبله و ركوع و سجود متعارف و طهارت لباس و غیره ، همه ساقط است .
73 - واجب است فحص و جستجو از قبله در محلى كه قبله را نشناسد، براى نماز و سایر امورى كه مشروط به قبله ، یا مربوط به قبله است ؛ نظیر: رو به قبله كردن محتضر، دفن میت به سوى قبله ، و سر بریدن یا نحر حیوانات به طرف قبله و اجتناب از تخلى به سوى قبله .
74 - واجب است شكسته خواندن نمازهاى چهار ركعتى براى مسافر، یعنى هر یك از نمازهاى ظهر و عصر و عشاء را باید دو ركعت بخواند.
75 - واجب است اداء نماز آیات ؛ یعنى نماز مخصوص كه به هنگام كسوف ، خسوف ، زلزله ، هر علامت وحشت زاى زمینى یا جوى دیگر، باید بجا آورد.
76 - واجب است اداء نماز طواف پس از انجام طواف خانه كعبه . و آن دو ركعت است مانند نماز صبح كه باید نزد مقام ابراهیم علیه السلام خوانده شود.
77 - واجب است بر پسر بزرگ بجا آوردن نمازهایى كه از پدرش فوت شده و تا دم مرگ قضا نكرده باشد؛ یا خود نیابتا بجا آورد یا اجیر بگیرد. همچنین واجب است قضاى روزه پدر و نماز مادر بر پسر بزرگ ، و این مساله دوم ، مورد اختلاف است .
78 - واجب است بر هر مكلفى ، قضا كردن هر نماز واجب و موقتى كه در وقت خود انجام نداده ، و هر نمازى كه به نحو باطل انجام داده ، و نمازهایى كه در حال اردتدادش فوت شده باشد، چه روزانه باشد یا آیات یا غیر آنها، مگر در مورد استثناء، حرام است ترك هر نماز واجب و یا تاءخیر آن از وقت معین .
79 - واجب است بجا آوردن هر نمازى كه انسان به واسطه نذر و عهد و قسم یا اجیر شدن براى دیگران ، بر عهده گرفته ، هر چند اصل آن نماز مستحب باشد؛ و همچنین نمازى كه به واسطه شرط و ضمن عقد بر انسان لازم شده باشد.
80 - واجب است به جا آوردن هر نماز یا كار خیر دیگرى كه پدر و مادر آن را از فرزند بطلبند، به طورى كه از مخالفت او، ناراحت و رنجیده شوند؛ زیرا مخالفتشان در این صورت ، موجب عاق والدین شدن است .
81 - واجب است سجده كردن براى كسى كه یكى از چهار آیه سجده را بخواند و یا گوش دهد، یعنى : آیه 15 از سوره سجده ، آیه 37 از سوره فصلت ، آیه آخر سوره نجم و آیه آخر سوره علق .
82 - واجب است روزه گرفتن در ماه مبارك رمضان براى هر مكلفى كه عذر شرعى نداشته باشد. و روزه ، عبارت است از قصد خوددارى از امور زیر در تمام روز، قربة الى الله :
1 و 2) خوردن و آشامیدن .
3) آمیزش مرد با زن .
4) استمناء یعنى انزال منى به وسیله دست و نحو آن .
5) بقا را حدث اكبر یعنى صبح كردن عمدى بدون غسل در حالى كه غسل جنابت یا حیض یا نفاس بر عهده دارد.
6) دروغ بستن عمدى به خداوند و پیامبران (ع ) و امامان (ع ).
7) فرو بردن سر در آب عمدا.
8) فرو بردن غبار غلیظ یا دود غلیظ عمدا.
9) احتقان با مایعات ، یعنى استعمال آنها از راه مخرج غائط.
10) استفراغ عمدى و اختیارى .
همه این امور علاوه بر حرمت ، سبب بطلان روزه و برخى هم سبب كفاره است . و حرام مؤ كد است ترك روزه ماه رمضان و همچنین حرام است ترك هر روزه واجب .
83 - واجب است قضا كردن روزه ماه مبارك رمضان براى كسى كه از او فوت شده و قدرت قضا دارد، و همچنین سایر روزه هاى واجب معین .
84 - واجب است ادامه اعتكاف از روز سوم ؛ یعنى اگر كسى دو روز در مسجد اعتكاف نمود و تا صبح روز سوم آن را باطل نكرد، از اذان روز سوم ، روزه آن روز و ادامه اعتكاف تا اول شب چهارم واجب مى شود.
85 - واجب است اخراج زكات مال با شرایط مقرر، از نه قسم از اموال : دو رقم از نقود، سه نوع از حیوانات و چهار قسم از غلات ، به تفضیل زیر:
طلا، نقره ، شتر، گاو، گوسفند، گندم ، جو، خرما و كشمش .
و مصرف كردن آن در هشت مورد زیر:
فقرا، مساكین ، عاملین زكات ، مؤ لفة القلوب ، برده ها، بدهكارها، در راه خدا، و در راه مانده ها.
86 - واجب است بیرون كردن زكات فطره از خوراك رایج ، از اول شب عید فطر تا نماز روز عید، و یا ظهر روز عید، اگر نماز عید را نخواند.
87 - حرام مؤ كد است منع زكات مال و زكات فطره ؛ یعنى بیرون نكردن این دو حق مالى یا تاءخیر انداختن از وقت وجوب .
88 - واجب است اخراج و پرداختن خمس آل محمد علیهم السلام كه ملك حضرت بقیة الله (عج ) است به عنوان امامت و ولایت ؛ و در زمان غیبت ، باید به نواب آن حضرت برسد. خمس ، واجب مى شود از هفت رقم اموال زیر، با لحاظ شرایط مقرر:
1) غنیمت هاى جنگى .
2) معادن و كان ها.
3) كنوز (یعنى گنج هاى پیدا شده )
4) غوص (یعنى لؤ لؤ و جواهرات دریایى .)
5) زمینى كه ذمى از مسلمان بخرد.
6) مال مخلوط به حرام كه صاحب و مقدارش معلوم نباشد.
7) هر نوع فواید و عایدات كسبى و غیر كسبى كه از مخارج زندگى سالیانه شخص اضافه باشد.
و حرام مؤ كد است ترك خمس یا تاخیر آن با وجود امكان اداء.
89 - واجب است بجا آوردن حجة الاسلام ، یعنى حجى كه طبق اقتضاى شرع اسلام ، از هر مكلف واجد شرایط یك بار در تمام عمر خواسته شده است ، كه باید در ماه ذى الحجة ، در مكه مكرمه و مشاعر عظام انجام دهد. این حج بر سه نوع است : تمتع ، افراد، و قران . و این سه نوع در كیفیت و صورت قریب به یكدیگرند، و تفاوتشان در نیت و برخى از اعمال است ؛ مقدمات و شرایط وجوب این فریضه ده تا، و اجزاى آن سیزده تا و فهرست همه به قرار زیر است :
اما مقدمات :
1) بلوغ .
2) عقل .
3) استطاعت و قدرت مالى .
4) استطاعت بدنى .
5) استطاعت وقتى .
6) آزادى راه .
7) نداشتن ضرر بدنى .
8) حرج و مشقت شدید نداشتن آن .
9) مستلزم ترك واجب اهم نباشد.
10) مستلزم فعل حرام نباشد.
و اما اجزاى آن به قرار زیر است :
1) احرام .
2) وقوف عرفات .
3) وقوف مشعر.
4) رمى جمره .
5) قربانى كردن .
6) تراشیدن سر یا چیدن قدرى از مو یا ناخن در منى .
7) طواف حج .
8) نماز طواف .
9) سعى .
10) دو یا سه شب در منى بودن .
11) رمى جمرات در روزهاى منى .
12) طواف نساء.
13) دو ركعت نماز طواف .
حرام مؤ كد است ترك حج و یا تاخیر آن از وقت وجوب ؛ و همچنین حرام است ترك كردن هر حج یا عمره واجب كه از هر طریق به عهده انسان ثابت شده باشد.
90 - واجب است بجا آوردن عمره تمتع ؛ یعنى فریضه اى كه طبق اقتضاى اسلام یك بار در عمر واجب است ، وجوبش ملازم با وجوب حج تمتع ، و عملش توام با عمل آن ، و شروطش شروط آن است ؛ و شامل پنج عمل زیر است :
1) احرام .
2) طواف .
3) دو ركعت نماز طواف .
4) سعى .
5) تقصیر.
91 - واجب است بجا آوردن عمره مفرده ، یعنى عبادت مخصوصى كه براى ساكنان مكه و اطراف آن در محدوده خاصى ، یك بار در تمام عمر با شرایط مقرر واجب مى شود؛ این عمره شامل هفت جزء است ؛ یعنى اجزاء عمره تمتع به علاوه طواف نساء و دو ركعت آن .
92 - واجب است بجا آوردن هر حج و عمره اى كه بر عهده مكلف ثابت شده است ، از ناحیه استیجار یا فاسد شدن حجة الاسلام یا نذر یا شرط و یا غیر اینها.
93 - واجب است پذیرفتن حج بذلى ، بدین معنى كه اگر به كسى گفته شود: تو عازم حج شو هزینه آن بر عهده من ؛ در صورتى كه گوینده مورد اطمینان باشد، قبول آن بر مكلف واجب مى شود، و باید در زمان مقرر حركت كند.
94 - واجب است بر هر مكلفى در صورت ارتكاب برخى از گناهان و تخلفات ، كفاره آور و مقدار كفاره آنها در شرع اسلام تعیین شده است ، و چون كفاره ها از قبیل عبادات است ، باید همه را بقصد قربت انجام داد. لازم است در اینجا اسباب كفارات و مقدار آنها را بیان كنیم .
95 - واجب است بر كسى كه مسلمانى را به خطا و اشتباه بكشد، علاوه بر دیه او، كفاره مرتبه بدهد؛ یعنى اول باید برده آزاد كند و اگر نتواند دو ماه مرتب روزه بگیرد و اگر نتواند به شصت نفر فقیر، نفرى یك چارك طعام بدهد.
96 - واجب است بر كسى كه یك روز از روزه ماه رمضان را عمدا و بدون عذر افطار كند، كفاره مخیر بپردازد؛ یعنى یكى از سه كار یاد شده را به دلخواه اختیار كند و انجام دهد.
97 - واجب است بر كسى كه روزه قضاى ماه رمضان را بعد از ظهر بدون عذر افطار كند، به ده نفر فقیر طعام دهد و اگر نتواند، سه روز روزه بگیرد؛ و این را نیز كفاره مرتبه گویند.
98 - واجب است كفاره ظهار و معنى ظهار آن است كه كسى به زنش بگوید جماع با تو، براى من مانند جماع با مادر است ، به این قصد كه او بر خود حرام كند. خود این سخن حرام است و طلاق حساب نمى شود، ولى باید كفاره بدهد؛ یعنى ابتدا برده آزاد كند و اگر میسر نشد، به شصت فقیر طعام دهد و اگر نتوانست ، دو ماه متوالى روزه بگیرد.
99 - واجب است بر كسى كه نذر شرعى یا عهد شرعى خود را بشكند، كفاره ماه رمضان را بپردازد، آزاد كردن برده ، روزه دو ماه مرتب ، اطعام 60 نفر فقیر، به نحو تخییر.
100 - واجب است بر زنى كه در مصیبت ارحام و خویشانش از موى سر خود به وسیله قیچى یا چیز دیگر ببرد، كفاره ماه رمضان بدهد.
101 - واجب است بر كسى كه قسم شرعى خود را بشكند، كفاره بدهد؛ یعنى یا برده آزاد كند، یا به ده فقیر طعام دهد، یا به ده فقیر لباس دهد؛ و اگر از همه عاجز شد، سه روز روزه بگیرد.
102 - واجب است بر زنى كه موى سر خود را در مصیبت شوهر و خویشان خود بكند، كفاره شكستن قسم بدهد؛ چون حرام است بر وى كندن مو و خراشیدن و خون آلود كردن صورت در مصیبت شوهر و اقوام .
103 - واجب است بر مردى كه لباس خود را در مرگ فرزند یا همسرش ‍ پاره كند كفاره تخلف قسم بپردازد؛ چنانچه حرام است بر وى انجام این كارها.
104 - واجب است بر كسى كه مسلمانى را عمدا و به ظلم كشته باشد، كفاره جمع بدهد؛ یعنى هم برده آزاد كند و هم دو ماه مرتب روزه بگیرد و هم به شصت فقیر طعام دهد، و اگر برده پیدا نشد باقى را عمل كند.
105 - واجب است بر كسى كه یك روز از ماه رمضان را عمدا و بدون عذر به حرام افطار كرده باشد، مانند خوردن غذاى حرام و یا نوشیدن شراب و یا عمل زنا، كفاره جمع بدهد.
106 - واجب است بر پیرمرد و پیرزن ، و كسى كه مرض تشنگى دارد، اگر روزه ماه رمضان را به جهت عدم قدرت یا مشقت زیاد دارد، افطار كنند، كفاره بدهند. و واجب است بر زن آبستن و زن شیرده در جایى كه روزه ماه رمضان را به جهت ترس از مرض خود یا آسیب رسیدن به بچه بخورند، كفاره بدهند. و كفاره همه ، یك مد طعام یعنى یك چارك براى هر روز، و بیست و دو كیلو و نیم براى یك ماه است .
تذكر: مرتكب شدن اغلب محرمات احرام حج یا عمره ، یعنى كارهایى كه پرهیز از آنها بر محرم واجب است ، كفاره دارد؛ لكن همه آنها مخصوص ‍ زائران خانه خداوند است و در كتاب جداگانه به نام مناسك حج نوشته شده است ؛ لذا آنها را در اینجا ذكر نكردیم .
107 - واجب است امر به معروف (یعنى وادار كردن مردم تا حد توان به انجام فرایض و واجبات الهى ) طبق مراتب مقرر و شرایط معین ؛ یعنى :
اول ؛ به وسیله گفتار نرم و سپس غیر نرم ،
دوم ؛ به وسیله اجبار عملى ملایم و بعد غیر ملایم ،
سوم ؛ به وسیله اعمال شدید، گرچه منجر به جرح و قتل شود.
مرتبه اول واجب مطلق است براى همه ؛ و دوم واجب است براى همه با اذن امر؛ و سوم وظیفه خود حاكم اسلامى است .
108 - واجب است نهى از منكر؛ یعنى بازداشتن مردم از ارتكاب محرمات اسلامى ، بر حسب طبقه بندى مذكور در امر به معروف . و ترك امر به معروف و نهى از منكر با وجود قدرت و عدم مانع ، حرام مؤ كد است .
109 - واجب است جلوگیرى از هر نوع بدعت در دین الهى كه در شرف تكوین است ، در صورت اطلاع و قدرت ؛ و سعى در ازاله آن اگر تحقق یافته باشد.
110 - واجب است مقابله كردن با تهاجم فرهنگى و سیاسى و اقتصادى دشمنان اسلام ، خواه كفار باشند یا كسانى كه به نام اسلام ، با حقیقت اسلام در مبارزه اند.
111 - حرام است سكوت مؤ منان ، خاصه علماء، در برابر محو شدن احكام دین ، حدوث بدعت در دین ، رواج قوانین ضد اسلام ، اهانت به مقدسات ، رواج منكرات ، هر چند اقدام و حركت ، ضررهاى جانبى و مالى داشته باشد؛ مگر آنكه مفسده بزرگترى در میان باشد.
112 - حرام است بر هر مكلفى رو به قبله یا پشت به قبله نشستن در حال تخلى ، چه در آبادانى باشد یا صحرا.
113 - حرام است دست زدن و تماس بدنى جنب و حائض و زن نفاس دار و شخص بى وضو، به خط قرآن مجید و اسم مبارك الله و صفات مختص ‍ خداوند؛ نظیر: مقلب القلوب و الابصار، خالق السموات و الارض و بارى النسمات ؛ و همچنین دست زدن به اسم مبارك پیامبر اكرم صلى الله علیه و آله و اسماء شریفه ائمه اطهار علیهم السلام ، و این مساءله مورد اختلاف است .
114 - حرام است نشستن و هر نوع توقف شخص جنب در مسجد و همچنین زن حائض و نفاس دار؛ و همه مساجد در این حكم یكسانند، ولكن عبور از میان مساجد عیب ندارد.
115 - حرام است حرام است حتى عبور كردن گروهاى یاد شده فوق ، از دو مسجد عظیم الشاءن یعنى مسجدالحرام در مكه مكرمه و مسجدالنبى صلى الله علیه و آله در مدینه منوره .
116 - حرام است خواندن آیات چهارگانه سجده (آیه 15 از سوره حم تنزیل ، و آیه 37 سوره سجده ، و آیه آخر سوره النجم و آیه آخر سوره علق ) و بر جنب و حائض و نفاس دار، و اما حرمت خواندن خود این سوره ها مورد اختلاف است .
117 - حرام است نماز خواندن و روزه گرفتن و به اعتكاف نشستن زن حائض و نفاس دار.
118 - حرام است روزه گرفتن در روز عید فطر و عید قربان .
119 - حرام است روزه گرفتن ایام تشویق ، یعنى روز 11 و 12 و 13 ذى حجه در منى براى حج كننده و غیر آن .
120 - حرام است روزه روزى كه معلوم نیست آخر شعبان است یا اول رمضان ، به قصد روز اول رمضان .
121 - حرام است روزه مستحبى زن ، در صورتى كه مزاحم حق شوهر باشد.
122 - حرام است روزه اولاد در موردى كه سبب آزار و عقوق والدین باشد.
123 - حرام است روزه واجب یا مستحب ، در حال سفر؛ مگر آنكه نذر كند كه فلان روزه را در سفر بگیرد. و نیز حرام است روزه در حال مرض كه ضرر قابل توجه به مزاج داشته باشد. و در هر مورد كه روزه حرام باشد، باطل هم خواهد بود.
124 - حرام است تكتف در نماز، یعنى دو تا دست را روى هم بر سینه نهادن ، در صورتى كه به قصد تشریع و جزء آداب نماز انجام دهد؛ و فرقى نیست بین نماز یومیه و غیر یومیه و نماز واجب و مستحب ، و آیا با این عمل نماز باطل مى شود یا نه ، مورد اختلاف است .
125 - حرام است آمین گفتن ماءمومین بعد از قرائت حمد امام ، اگر به قصد تشریع و تعبد باشد؛ و همچنین آمین گفتن خود امام یا منفرد پس از حمد در نماز فرادى . و بطلان نماز با این كلام ، مورد اختلاف است .
126 - حرام است باطل كردن نمازهاى یومیه عمدا و بدون عذر شرعى ، گرچه بعدا اعاده نماید. خواه باطل كردن با حدث اصغر یا اكبر باشد، یا به وسیله انحراف از قبله ، یا حرف غیر نماز زدن ، یا قهقهه عمدى ، یا گریه صدادار براى دنیا، یا عملى كه صورت نماز را بر هم زند، یا خوردن و آشامیدن ، یا امثال اینها، مگر در موارد ضرورت .
127 - حرام است اجرت گرفتن براى انجام عملى كه بر خود عامل واجب عینى یا كفایى است ؛ مانند غسل دادن و نماز خواندن و انجام سایر تجهیزات واجب میت ، چه از ولى او بگیرد یا از دیگران ؛ و مساءله مورد اختلاف است .
128 - حرام است ریا در عبادات واجب و مستحب ، بدین معنى كه عمل عبادى را به قصد جلب توجه مردم بجا آورد، خواه فقط بدان قصد باشد، یا به دو انگیزه خدا و مخلوق باشد. و خواه ریا در اصل عمل باشد یا در اجزاى آن ، مثل شستن دست یا مسح سر در وضو و مثل قرائت یا سجده در نماز؛ و یا در صفات آن ، مانند خواندن نماز با جماعت یا در مسجد. و خواه از اول عمل باشد یا در وسط عمل ؛ ریا در تمام این صور حرام است و نماز را هم باطل مى كند.
129 - حرام است شكستن و باطل كردن اعتكاف پس از دو روز، یعنى از اول طلوع صبح روز سوم تا اول شب چهارم ، چه آنكه اعتكاف در هر سوم واجب مى شود مثل روز ششم و نهم و همین طور.
130 - حرام است انجام هر یك از محرمات بیست و چهارگانه ، در حال احرام و حج و عمره ، كه محرمات احرام نامیده مى شوند؛ و آنها عبارتند از:
1) صید حیوان وحشى غیر دریایى ، زمینى باشد یا هوایى .
2) تماس از روى شهوت یا زن ، حتى نگاه شهوت آمیز.
3) اجراى عقد ازدواج دائم یا موقت ، براى خود یا دیگران ، و نیز شاهد شدن براى اجراى عقد.
4) استمناء كه مستقیما هم ذكر شده است .
5) استعمال عطر.
6) پوشیدن لباس دوخته شده ، براى مرد.
7) سرمه سیاه به چشم كشیدن .
8) در آینه نگاه كردن .
9) پوشیدن جوراب و كفش هایى كه روى پا را مى پوشاند، براى مردان .
10) دروغ گفتن ، فحش دادن و مفاخره كردن .
11) مجادله یعنى قسم خوردن به كلمه لا و الله و بلى و الله یعنى نفیا و اثباتا، چه قسم راست باشد یا دروغ .
12) كشتن حیوانات بدن ، گرچه شپش و كك باشد.
13) انگشترى به دست كردن براى زینت .
14) آرایش كردن زن .
15) استعمال جنس روغنى براى بدن ، مثل كرم و مانند آن .
16) زایل كردن موهاى بدن ، به وسیله تراشیدن و غیر آن ، هر چند كم باشد.
17) پوشاندن مرد سر خود را، توسط لباس و مانند آن .
18) پوشاندن زن صورت خود را، توسط لباس و مانند آن .
19) زیر سایه قرار گرفتن مرد، در حال حركت و پیمودن مسیر سفر، چه كجاوه باشد یا ماشین یا هواپیما.
20) بیرون آوردن خون از بدن ، گرچه به وسیله مسواك یا كشیدن دندان .
21) گرفتن تمام یا برخى از ناخن دست یا پا.
22) كشیدن دندان ، گرچه خون هم نیاید.
23) كندن علف ها و درخت هاى حرم .
24) مسلح بودن به سلاح گرم یا سرد در حال احرام . و اغلب امور مذكور، علاوه بر حرمت ، كفاره هم دارد كه در فقه اسلامى ذكر شده است .
131 - حرام است نجس كردن عمدى مساجد به هر قسم از نجاسات ؛ و نیز حرمهاى مطهر معصومین علیهم السلام ، جلد یا ورق قرآن مجید و نیز تربت گرفته شده از قبور ائمه معصومین علیهم السلام ، در صورتى كه هتك حرمت محسوب شود. و واجب فورى است پاك كردن نجاست از موارد بالا به هر طریقى نجس شده باشد.
132 - حرام است تخریب مساجد و تعطیل آنها و منع مردم از استفاده از آنها؛ مگر در مورد تبدیل به احسن یا نحو آن .
133 - حرام است راه دادن كافر مشرك و غیر مشرك به مساجد مسلمین ، اگر برداشت اهانت شود یا آنكه آنان جنب باشند.


[ ]
ن : محمد روحانی
ت : جمعه 8 مهر 1390
 
 
 
محمد بن حسن عسکری (عج) آخرین امام از امامان دوازده گانه شیعیان است. در ١۵ شعبان سال ٢۵۵ هـ.ق در سامرا به دنیا آمد و تنها فرزند امام حسن عسکری (ع)، یازدهمین امام شعیان ما است. مادر آن حضرت نرجس (نرگس) است که گفته اند از نوادگان قیصر روم بوده است. «مهدی» حُجَت، قائم منتظر، خلف صالح، بقیه الله، صاحب زمان، ولی عصر و امام عصر از لقبهای آن حضرت است.
 
 

کد مداحی و آهنگ مذهبی